Gevangenissen

January 13, 2010

Detentieconsulenten: ‘een apart ras’

Filed under: Detentieconsulenten — kruitvat @ 8:51 pm
Tags: ,

Franky VAN BELLEGHEM (47) begeleidt in Brugge als voltijds detentieconsulent doorlopend meer dan 150 gedetineerden en zit al tien jaar in het vak.

Is dat niet bijzonder zwaar voltijds met zo’n moeilijke doelgroep bezig zijn ?

‘Het is niet te onderschatten. Enerzijds moet je naast het arbeidstoeleidende aspect van de job altijd openstaan voor de specifieke problematiek van de gedetineerden. Je moet hen als het ware ‘genegen’ zijn. Anderzijds mag je hierin niet te ver gaan uit respect voor het slachtoffer en diens nabestaanden. Je moet die grens goed bewaken.’
‘Je ziet veel miserie, veel verwoeste levens en dat laat je niet altijd zomaar los als je uit de gevangenis stapt.
Als je het erg ter harte neemt, steek je er automatisch ook veel tijd in en kom je er lang niet met 38 uur. Maar ik doe het met heel veel plezier.’

Wat beschouw je als je belangrijkste taak?

‘Die van motivator. Veel gedetineerden gaan zich bijvoorbeeld engageren voor een opleiding omdat het één van de middelen is om vrij te komen. Je mag hier niet blind voor zijn:
het eerste doel van elke gedetineerde is: ‘ik wil hier zo snel mogelijk buiten zijn’! Ongeacht de manier waarop.
Kan ik mijn VDAB-begeleider hiervoor gebruiken dan doe ik dat.
Het is de taak van de consulent de gedetineerde toch te motiveren en naar de juiste opleiding toe te leiden.
Uiteindelijk halen we in de loop van de begeleiding zeker 95% over de streep, krijgen we hen echt gemotiveerd voor de juiste opleiding, de juiste tewerkstelling.’

‘Nu worden zelfs langdurig gedetineerden vaak toch nog geplaatst.
Het vertrouwen van de verschillende betrokken VDAB-diensten is over de jaren heen ook duidelijk gegroeid en dat is hierin toch een uitermate belangrijke ondersteuning.’
Het psychologisch grote belang van de consulenten blijkt ook uit de vraag hoe belangrijk hij het programma acht voor de gedetineerden …
‘Het is gewoon al heel belangrijk voor hen als mens. Ze gaan al een grote stap vooruit als ze merken dat er gewoon iemand in hen gelooft!
Klinkt misschien een beetje missionarisachtig, maar het is zo.
Ik heb ooit iemand bij me gehad die me na vijftien jaar opsluiting in heel wat verschillende gevangenissen letterlijk zei dat het nog maar de tweede maal in zijn leven was dat er iemand naar hem luisterde, en de eerste maal was door de psychologe van de gevangenis van Brugge. Dat wil iets zeggen.
Gedetineerden in zichzelf en hun kansen doen geloven is van levensbelang in onze taak. Zonder hulp is hervallen onvermijdelijk.’

‘Ik heb al zeer veel fantastische mensen leren kennen in de gevangenis.’

Franky laat tekeningen en een postkaartje van een aantal gedetineerden zien waaruit blijkt hoeveel ze aan hem en de VDAB-begeleiding hebben gehad.

Dat moet toch heel veel voldoening geven

‘Mijn grootste voldoening is ze niet meer terugzien.’

Merk je dat het programma daarin resultaten haalt?

‘Absoluut. Ik heb ooit eens een aantal mensen gevolgd over een periode van drie of vier jaar. Toen kwam ik aan een non-recidive van 7 op 10 en dat is het tegenovergestelde van normaal. En dat heeft te maken met de begeleiding in zijn totaliteit.
Iedere stap in die begeleiding is belangrijk. Als er bv. geen specifieke ondersteuning is voor drugs- of alcoholverslaafden heeft VDAB-begeleiding geen zin.’


3 Comments »

  1. “Het vertrouwen van de verschillende betrokken VDAB-diensten”

    Na het lezen van het verslag over detentieconsulenten, hier meer bepaald het gesprek met de heer Vanbelleghem, waarin hij getuigt van de positieve invloed die mensen zoals hij, uitoefenen op de gedetineerden, gebaseerd op het wederzijds vertrouwen.

    ik quote:

    “Het vertrouwen van de verschillende betrokken VDAB-diensten is over de jaren heen ook duidelijk gegroeid en dat is hierin toch een uitermate belangrijke ondersteuning.’
    Het psychologisch grote belang van de consulenten blijkt ook uit de vraag hoe belangrijk hij het programma acht voor de gedetineerden …
    ‘Het is gewoon al heel belangrijk voor hen als mens. Ze gaan al een grote stap vooruit als ze merken dat er gewoon iemand in hen gelooft!

    Zeer mooi neergepend. En daar stopt het ook mee.

    Laat ik mijn persoonlijke ervaringen met de manier van werken van deze mensen, meer bepaald, van de heer Vanbelleghem, hier neerschrijven. Zeg maar, deze prachtige voorstelling van hun toewijding, zoals in het artikel beschreven, contra de harde realiteit waar wij (mijn verloofde die in het pcb zit) en ik jammer genoeg aan den lijve hebben ondervonden…

    Kort, duidelijk en “de detentieconsulent zoals hij is”:

    Mijn verloofde zit nu al 6 maanden opgesloten in het PCB. In het begin heeft hij de heer Vanbelleghem gevraagd, via rapportbriefjes, om hem te helpen bij het zoeken naar een job tijdens zijn detentie.
    Alles leek snel en vlot te verlopen, de heer Vanbelleghem had zelf 5 uitgangsvergunningen aangevraagd voor mijn verloofde.
    Blijkbaar was hij daarvoor bevoegd, en aangezien hij zelf toegaf dat het onbegonnen werk was om via psd en weet ik veel welke andere diensten nog, uitgangsvergunningen te verkrijgen, had hij zelf initiatief genomen en eind augustus, begin september, waren ze, zo dachten wij toch, al aangevraagd.

    Het was maar een kwestie van max een week of drie om dat rond te krijgen, daarna kon mijn verloofde al onmiddellijk een opleiding volgen, wat wij fantastisch vonden.

    De weken gingen voorbij, mijn verloofde schreef rapportbriefjes aan de lopende band met de vraag om de heer Vanbelleghem te zien zodat hij wat meer uitleg zou kunnen krijgen over het hoe en waarom van het uitblijven van die uitgangsvergunningen.

    Aangezien hij hierop geen respons kreeg, heb ik uiteindelijk zelf persoonlijk contact opgenomen met de heer Vanbelleghem. Telefonisch heb ik hem de vraag gesteld wanneer hij schikte van in te gaan op de vraag van mijn verloofde, en hem eens te bezoeken.

    “Maandag staat hij op mijn agenda mevrouw, ik heb de ganse week buitendienst gehad, maar ik ga zeker maandag naar hem”

    Maandag, maandag voorbij, en geen heer Vanbelleghem. Na nog een paar rapportbriefjes hield mijn verloofde het voor bekeken, men had hem veel beloofd, maar uiteindelijk dik in de steek gelaten.

    Net door deze ervaring (die de eerste van vele was die nog moesten komen maar toen nog niet beseften…) kan ik bij het lezen van dit artikel dat gevoel van hypocrisie niet wegsteken.

    Ik mag dus stellen dat de inhoud van dit artikel het zoveelste voorbeeld is van hoe men alle diensten binnen en buiten het pcb, hier meer specifiek de detentieconsulent, omschrijft als het licht in de duisternis voor de gedetineerden, hun steun en toeverlaat.

    Laat ik U zeggen dat men U blaasjes wijsmaakt. De realiteit is jammer genoeg helemaal andes. Men laat de gedetineerden aan hun lot over, maken loze beloftes waardoor de gedetineerden telkens weer zitten wachten op iemand die nooit opdaagt.

    Ik stel mij de vraag over welke gedetineerden de heer Vanbelleghem het eigenlijk heeft in dit artikel. Misschien zijn het gedetineerden die, zoals al zoveel is gebleken, door de één of andere reden, een voorkeursbehandeling genieten?

    Wij hebben geen connecties, of wat dan ook, misschien daarmee dat mijn verloofde, samen met het grootste deel van de gedetineerden in het pcb, als stront worden behandeld!

    Comment by Liesbeth Opstaele — January 14, 2010 @ 10:18 pm | Reply

    • Slachtoffers spreken

      @ Liesbeth

      Een goede reactie !

      Laat ze nu maar eens goed verstaan wat al hun mooie woorden en beloftes in de praktijk te betekenen hebben.

      Laat die mensen in hun ivoren torens te Brussel maar zien hoe kwaad we ons maken over hun hypocrisie !

      Comment by kruitvat — January 14, 2010 @ 10:54 pm | Reply

  2. Mensen die niet thuishoren binnen het justitieel welzijnswerk dienen ontslagen te worden

    @ Liesbeth Opstaele:

    Het kan zijn dat deze man het goed bedoelt maar in het geval van het dossier van jou verloofde, is daar maar weinig of niets van te merken.

    Heel wat mensen die in de justitiële welzijnssector werken, zijn zich niet eens bewust van het leed dat zij aanrichten terwijl zij met hun mooie woorden het allerbeste doen geloven.

    Er zijn natuurlijk ook mensen bij die bewust kwaad aanrichten die zowel de gevangenen als hun naasten treffen. Dat zijn echte rotte appels die het hele justitiële welzijnswerk ondergraven. Dergelijke mensen horen niet thuis in het welzijnswerk ! En het wordt tijd dat er tegen deze mensen keihard wordt opgetreden.

    Want het probleem is dat zo’n rotte appel, ook andere appels aansteekt en in de loop van zijn carrière het leven van tientallen, zoniet honderden mensen, om zeep helpt.

    Comment by kruitvat — January 14, 2010 @ 11:11 pm | Reply


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: