Gevangenissen

April 18, 2011

Arbi Zarmaev: klacht bij de federale ombudsman

Brieven aan minister van Justitie Stefaan De Clerck en het Directoriaat-Generaal van het Gevangeniswezen blijven onbeäntwoord: onze klacht bij de federale ombudsman

Van: Jan Boeykens – Datum: 18 april 2011 12:44 – Onderwerp: Minister De Clerck, Hans Meurissen, onbeäntwoorde brieven, klacht – Aan: contact@federaalombudsman.be

Guido Schuermans, federale Ombudsman, Hertogsstraat 43 – 1000 Brussel

Geachte Heer,

Betreft: Arbi Zarmaev, gevangenis Brugge – justitieminister De Clerck en Directoriaat-Generaal van het Gevangeniswezen antwoorden niet – klacht

In het Jaarverslag 2010 dat u met uw collega Catherine De Bruecker aan de Voorzitter van de Kamer overhandigde, stond dat de burger ‘ook dit jaar klaagt over de gebrekkige informatie en communicatie van de federale overheid’.

Wij stellen vast dat de situatie er verder op verslechtert.

Er kwam immers geen antwoord op de brieven die we omtrent de folter- en afzonderingspraktijken (+ het gebruik van psychiatrische drugs) betreffende Arbi Zarmaev, aan justitieminister De Clerck hebben gericht.

De familie van Arbi Zarmaev zond over een periode van 21 maanden, 4 aangetekende brieven aan minister De Clerck. Ook deze brieven bleven onbeäntwoord.

Een tiental dagen geleden begaf ik mij met de familie van Arbi Zarmaev naar het kabinet van minister De Clerck, Waterloolaan 115, 1000 Brussel. De onthaaldienst wist ons te vertellen dat de brieven zich sinds 16.3.2011 in een ‘onderzoeksdossiertje’ op het secretariaat van het Directoriaat-Generaal van het Gevangeniswezen (onder leiding van Hans Meurissen) bevonden. Nadat men telefonisch contact opnam met de diensten van Hans Meurissen, werd ons gezegd dat we ons voor een gesprek naar het bureau van Hans Meurissen, Waterloolaan 76, 1000 Brussel konden begeven. Ter plaatse gekomen, zei de secretaresse dat er ‘geen afspraak kon gemaakt worden’ en dat we maar ‘een mailtje moesten sturen of telefoneren’. Op onze opmerking dat de onthaaldienst van het kabinet van minister De Clerck haar juist getelefoneerd had voor een afspraak, wenste de vrouw niet in te gaan. We spraken over de aangetekende brieven die niet beäntwoord waren geweest en zeiden dat een mailtje waarschijnlijk niet beäntwoord zou worden gezien de aangetekende brieven ook niet beäntwoord werden. De vrouw haalde haar schouders op en liet ons staan. Terug op het kabinet van minister De Clerck aangekomen, nam de onthaaldienst opnieuw contact op met het secretariaat van Hans Meurissen. Men gaf ons het telefoonnummer van de secretaresse op. Toen we de vrouw opbelden, probeerde zij ons af te schepen. Tenslotte werd ons gezegd dat men ‘de zaak eens zou bekijken’. Daar bleef het bij.

Het is dus duidelijk dat de gebrekkige informatie en communicatie van de federale overheid met de burger, tot tal van wantoestanden leidt waarvoor men zich telkens tot de federale ombudsdienst moet richten die echter niets aan deze situatie kan veranderen.

Erop rekenende dat u deze klacht ernstig neemt, en in afwachting van uw antwoord, teken ik,

hoogachtend,

Jan Boeykens, Faiderstraat 10, 1060 Brussel

——————————————————

Men kan de federale Ombudsman ook telefonisch of per fax contacteren: 0800 999 62 (gratis nummer) of + 32 2 289 27 27 + 32 2 289 27 28 (fax) De kantoren van de federale Ombudsman zijn toegankelijk elke werkdag tussen 08.30 uur en 17.30 uur en men kan het best een afspraak vooraf maken Adres: Hertogsstraat 43 – 1000 Brussel (op wandelafstand van het treinstation Brussel-Centraal en vlakbij het metrostation Kunst-Wet). Reken echter niet te veel op de federale Ombudsman omdat deze ook de belangen van de federale overheid moet verdedigen.

6 Comments »

  1. Federale Ombudsdienst – Bezoekrecht gevangenissen – problemen blijven aanhouden

    Zoals in de zaak ‘Marcel Vervloesem’ zijn er ook in de zaak ‘Arbi Zarmaev’ weer opnieuw problemen met het bezoekrecht in de gevangenis te Brugge.

    Arbi Zarmaev werd in de Brugse gevangenis 24 uren op 24 uren opgesloten in een donkere betonnen cel van 2 x 3 meter zonder enig contact met de buitenwereld.
    Gedurende 2 weken lang mocht hij, om een ongekende reden, zijn familie niet meer zien, horen, telefoneren of spreken. Zelfs briefwisseling werd niet toegestaan.

    Toen Arbi op 15.4 jl. voor de Raadkamer verscheen, kon zijn zuster hem voor het eerst weer zien en spreken.
    Op 16.4 jl. kreeg Arbi voor een eerste keer sinds 2 weken, opnieuw de toelating om zijn zuster te telefoneren.

    Maar er lijken alweer nieuwe problemen met het bezoekrecht te zijn.
    De gevangenispsychiater die zich een kleine week geleden tegenover de Italiaanse arts Giorgio Gagliardi, voor een gewone geneesheer uitgaf die niets met het drogeren van Arbi te maken had, beschuldigde Arbi’s broer namelijk van ‘bedreigingen’ terwijl hij deze laatste zelf bedreigde door hem te zeggen: ‘Pas maar op of je belandt bij je broer in de isoleercel’. De psychiater haalde er zelfs de politie bij.
    Een dag nadien verliet de psychiater vergezeld van 2 bodyguards (één voor hem, één achter hem) de gevangenis. Dat moest de zogezegde bedreiging extra onderstrepen.
    Na een tweede provocatie in de zin van ‘Pas op, want…’, haalde de psychiater er opnieuw de politie bij.
    Vervolgens kreeg Arbi’s broer een bezoekverbod van 10 dagen opgelegd terwijl de Brugse Raadkamer zich pas vandaag over de verdere opsluiting van Arbi moest uitspreken.

    Arbi’s zuster vernam vandaag dan weer dat zij Arbi niet mocht spreken ‘omdat de advocaat hem reeds gesproken had’.

    De pesterijen volgen elkaar dus in snel tempo op en het is alsof de gevangenisdirectie weerwraak wilt nemen voor de publicaties inzake de folter- en afzonderingspraktijken waarvan Arbi het slachtoffer werd.

    Comment by Werkgroep Morkhoven — April 18, 2011 @ 10:13 pm | Reply

  2. Hans Meurisse en de mensonwaardige toestanden in de Belgische gevangenissen…

    Justitie in de fout bij ontslag gevangenisleraar

    Hans Meurisse, hoofd van het gevangeniswezen, gaf de gevangenisleraar beroepsverbod uit veiligheidsredenen
    Het ministerie van Justitie ging in de fout door Luc Vervaet de toegang tot de Belgische gevangenissen te ontzeggen. Tot dat oordeel kwam het Brusselse hof van beroep, zo schrijft De Morgen.

    Mensonwaardige toestanden
    Vervaet werkte tot deze zomer voor de vzw Adeppi als lesgever Nederlands in de gevangenis van Sint-Gillis. Hij klaagde de mensonwaardige toestanden in een aantal Belgische gevangenissen aan meermaals aan in open brieven aan kranten.

    Beroepsverbod
    Op 10 augustus kreeg Vervaet een brief van het hoofd van het gevangeniswezen, Hans Meurisse. Hierin stond dat hij om veiligheidsredenen geen enkele Belgische gevangenis meer binnen mocht. Vervaet sprak van een beroepsverbod. Hij vermoedde een verband met zijn kritiek op het beleid en mogelijk ook met zijn bezoeken aan de voor moslimterrorisme veroordeelde Nizar Trabelsi.

    Betrokkene horen
    Het hof van beroep oordeelde nu dat Meurisse op z’n minst eerst de betrokkene had moeten horen, alvorens het hem onmogelijk te maken om nog langer zijn beroep uit te oefenen. (belga/vbd)
    4/2/10 10u20

    http://www.hln.be/hln/nl/4833/Belgie/article/detail/1063069/2010/02/04/Justitie-in-de-fout-bij-ontslag-gevangenisleraar.dhtml

    Comment by kruitvat — April 18, 2011 @ 11:21 pm | Reply

  3. Antifoltercomité publiceert rapport over België | persbericht]

    2010-07-30

    Het Europese antifoltercomité (CPT) heeft zijn vijfde rapport over België publiek gemaakt. In een lijvig rapport doet het Comité zijn bevindingen uit de doeken. Het comité maakt zich zorgen over het gebrek aan bijstand van een advocaat bij aanhouding en over de steeds voortdurende overbevolking in de Belgische gevangenissen.
    De Belgische overheid heeft 6 maanden de tijd om te antwoorden op de aanbevelingen van het CPT.

    Artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens bepaalt dat niemand onderworpen mag worden aan foltering of aan onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen. Om deze bepaling beter in praktijk te kunnen brengen, werd binnen de Raad van Europa een Comité ter Preventie van Foltering opgericht. Het comité bestaat uit onafhankelijke leden met verschillende achtergronden (dokters, advocaten, experts in het politie- of gevangeniswezen,…). Het CPT heeft het recht om onbeperkt en onaangekondigd detentiecentra in de lidstaten van de Raad van Europa te bezoeken. Het gaat om gevangenissen en politiecellen, maar ook om gesloten asielcentra, psychiatrische instellingen en instellingen voor minderjarige delinquenten. Na een dergelijk bezoek deelt het Comité zijn bevindingen mee in een rapport dat aan de lidstaat wordt overgemaakt. Ondanks het feit dat de aanbevelingen van het CPT niet afdwingbaar zijn, bestaat voor de lidstaten een grote morele druk om ze in rekening te brengen en de situatie te verbeteren.

    Van 28 september tot 7 oktober 2009 bracht het CPT haar vijfde bezoek aan België.
    Verschillende gevangenissen, politiecellen en andere instellingen werden bezocht. Toen de CPT-delegatie de politiecellen in het Brusselse justitiepaleis wilde bezoeken, werden ze door de verantwoordelijke politie-ambtenaar de toegang geweigerd en werd hen gevraagd om onmiddellijk het gebouw te verlaten. Buiten dit incident (na bemiddeling kon het CPT uiteindelijk wel binnen), verliepen de bezoeken goed.

    Het CPT herhaalde twee aanbevelingen die het reeds in het verleden geformuleerd heeft, maar waar nog steeds geen beterschap in is.
    Het CPT dringt erop aan dat men onmiddellijk na een aanhouding (administratief of gerechtelijk) toegang moet hebben tot een advocaat. Het CPT verwijst ook naar een uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (Salduz t. Turkije, n° 36391/02).
    Het CPT blijft ervan overtuigd dat dringend een minimumdienstverlening moet worden voorzien in gevangenissen tijdens personeelsstakingen. Nu doen zich tal van problemen voor wanneer het gevangenispersoneel staakt: de menswaardige behandeling van de gedetineerden komt in het gedrang.
    Deze zaken werden ook in de vorige rapporten al aangehaald. Het CPT hamert erop dat België snel actie moet ondernemen.

    Het Antifoltercomité heeft een zeer lijvig en goed gedocumenteerd rapport geschreven. Problemen worden aangekaart en concrete voorstellen en aanbevelingen worden geformuleerd. De Liga voor Mensenrechten hoopt dat de Belgische overheid de aanbevelingen ter harte zal nemen.

    Het volledige rapport van het CPT kan u raadplegen op:
    http://www.cpt.coe.int/documents/bel/2010-24-inf-fra.htm

    Comment by kruitvat — April 19, 2011 @ 12:03 am | Reply

  4. Open Brief aan Hans Meurisse, directeur van het Directoriaat-Generaal van het Belgische Gevangeniswezen: aanslepende procedure penitentiair verlof

    aan hans.meurisse@just.fgov.be
    cc info@just.fgov.be
    datum 20 december 2009 00:57
    onderwerp aanslepende procedure penitentiair verlof

    Geachte,

    Betreffende het penitentiair verlof voor mijn verloofde, Glenn H., verblijvende te het PCB sinds 04/08/09:

    Met dit schrijven wil ik U meedelen dat Glenn begin september 2009, via een rapportbriefje gericht aan de directie, zijn aanvraag voor penitentiair verlof heeft gedaan. Zijn VI datum is 10/01/2010, dus hij viel binnen de periode waarin hij deze aanvraag mag doen.

    Op 12/11/09 werd een maatschappelijke enquête gedaan bij mij thuis door de justitieassistente, mevr. Van A., die het verslag van het huisbezoek op 13/11/09 heeft doorgefaxt naar de griffie van het PCB. Ondertussen weten we dat het verslag zeer positief was.

    In week 47 werd Glenn opgeroepen door de directie. Ze hadden documenten ivm zijn penitentiair verlof en daarop moest hij de reden/motivatie van zijn aanvraag voor zijn verlof op invullen. Hij vroeg de directie hoe lang het nog ging duren voordat hij effectief zijn verlof kon aanvragen en krijgen, daarop werd geantwoord dat de documenten naar Brussel moesten gestuurd worden en hij op drie weken moest rekenen tegen dat deze documenten terug in het PCB waren.

    Ondertussen zijn er al vier weken voorbij en heeft hij nog geen enkel nieuws ontvangen hieromtrent.

    Op 15/11 heb ik persoonlijk het PSD van PCB opgebeld en gesproken met maatschappelijk assistente Els Ringard teneinde enige informatie te bekomen over de lange aansleep van die aanvraag voor penitentiair verlof.

    Mijn vraag werd als lachwekkend beschouwd: “penitentiair verlof? Maar mevrouw, in de computer staat dat de aanvraag pas op 27/11/09 is gebeurd, er is zelfs nog geen advies opgemaakt door de directie! En daar hebben zij twee maanden de tijd voor, dus als U rekent, twee maanden na de aanvraagdatum, komen we op 27/01/10! En dan duurt het nog eens drie weken voordat de documenten terug zijn uit Brussel!”

    Hieronder artikels 8, 9, 10 en 11 van de wet van 17/05/2006 inzake penitentiair verlof en uitgangsvergunningen:

    Art. 8.

    Drie maanden voor de veroordeelde zich in de door artikel 7, 1°, bepaalde tijdsvoorwaarde bevindt, licht de directeur de veroordeelde schriftelijk in over de mogelijkheden tot toekenning van penitentiaire verloven.

    De veroordeelde richt zijn schriftelijk verzoek tot penitentiair verlof aan de directeur.

    De directeur kan de Dienst Justitiehuizen van de federale overheidsdienst Justitie opdragen een beknopt voorlichtingsrapport op te stellen of een maatschappelijke enquête te houden in het door de veroordeelde voor het penitentiair verlof voorgestelde opvangmilieu. De Koning bepaalt de inhoud van dat beknopt voorlichtingsrapport en van die maatschappelijke enquête.

    Binnen twee maanden na de ontvangst van het verzoek, stelt de directeur een met redenen omkleed advies op en zendt hij het verzoek en zijn met redenen omkleed advies over aan de minister of zijn gemachtigde en bezorgt de veroordeelde een afschrift ervan.

    Art. 9

    Indien het advies van de directeur niet wordt meegedeeld binnen de in artikel 8, vierde lid, bepaalde termijn, kan de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg op schriftelijk verzoek van de veroordeelde, de minister op straffe van een dwangsom veroordelen tot het uitbrengen van zijn advies, via de directeur, binnen de termijn voorzien door de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg en om aan de veroordeelde een afschrift van dit advies ter kennis te brengen.

    De voorzitter doet uitspraak na de veroordeelde en de minister of zijn gemachtigde te hebben gehoord, op advies van het openbaar ministerie, binnen vijf dagen na ontvangst van het verzoek.

    Art. 10.

    § 1. De uitgaansvergunning of het penitentiair verlof wordt toegekend door de minister of zijn gemachtigde, op verzoek van de veroordeelde en na een met redenen omkleed advies van de directeur. Het advies van de directeur bevat, in voorkomend geval, een voorstel van bijzondere voorwaarden die hij nodig acht op te leggen.

    § 2. Binnen veertien dagen na de ontvangst van het dossier neemt de minister of zijn gemachtigde een beslissing. Deze met redenen omklede beslissing wordt binnen vierentwintig uur schriftelijk meegedeeld aan de procureur des konings van het arrondissement waar het penitentiair verlof zal plaatsvinden.

    Indien de minister of zijn gemachtigde oordeelt dat het dossier niet in staat is en er bijkomende informatie noodzakelijk is om een beslissing te kunnen nemen, kan deze termijn éénmalig met zeven dagen worden verlengd. De minister of zijn gemachtigde deelt dit onverwijld mee aan de directeur en de veroordeelde.

    § 3. Indien de uitgaansvergunning, bedoeld in artikel 4, of het penitentiair verlof wordt geweigerd, kan de veroordeelde een nieuwe aanvraag indienen ten vroegste drie maanden na de datum van deze beslissing.

    De beslissing van de minister of zijn gemachtigde wordt met redenen omkleed.

    § 4. Bij gebrek aan een beslissing binnen de bepaalde termijn wordt de minister geacht de uitgaansvergunning of het penitentiair verlof toe te kennen. Aan deze uitgaansvergunning of dit penitentiair verlof worden de bijzondere voorwaarden gekoppeld die de directeur, in voorkomend geval, overeenkomstig § 1, heeft voorgesteld.

    Ik vraag U, als ik bovenstaande lees en herlees, is er iets dat ik mis of niet zie???

    De directie heeft van Glenn het verzoek ontvangen begin december, via een rapportbriefje. Als ik een beetje kan rekenen, dan zijn bovenvermelde twee maanden reeds ruimschoots verstreken eh heeft Glenn geen afschrift gekregen van haar advies, dat moest opgesteld zijn binnen de twee maanden.

    Het feit dat PSD mij laat weten dat de aanvraag pas op 27/11/09 staat genoteerd in hun computer, dan moet ik voor de zoveelste keer vaststellen dat de werking van de diensten binnen de muren van het PCB nog maar eens een complete ramp is.

    Sinds zijn opsluiting hebben wij, Glenn in het bijzonder, nog niets anders gehad dan foutieve informatie van zowel directie als PSD op ALLE GEBIED.
    De ene dienst schuift de verantwoordelijkheid door naar de andere, ofwel weten ze van niks, ofwel zijn ze de documenten kwijt, enz enz.. altijd is er wel een reden die ze aanhalen om hun incompetentie te verdoezelen. Niet alleen incompetentie, maar zelfs bewust tegenwerken zodat dossiers niet in orde komen op tijd, met alle gevolgen van dien. Ik ga hier echter nu niet verder over uitwijden.

    Mij gaat het over het penitentiair verlof.

    Aangezien Glenn door niks of niemand geïnformeerd wordt over de stand van zaken, of het is verkeerde informatie, neem ik het initiatief.

    Na bijna 5 maanden geleuter en onprofessioneel werken door elke dienst binnen het PCB ben ik het grondig beu!

    Wij, als familie die buiten achterblijven, Glenn, als gedetineerde, die opgesloten zit en verplicht is om braaf ja te knikken terwijl men hem neerbuigend en al treiterend eender wat wijsmaakt om er vanaf te zijn, hebben het recht om juiste informatie te krijgen.

    In de jaar- en activiteitenverslagen van Justitie staat het allemaal zo mooi neergeschreven: dat een gedetineerde een degelijke begeleiding en advisering krijgt, dat de verschillende diensten ervoor moeten zorgen dat de gedetineerde op alle vlak bijgestaan wordt, dat alles in het werk wordt gesteld om het humane aspect voorop te stellen…enz

    Wij hebben tot nu toe enkel hele slechte ervaringen gehad, niks begeleiding, niks advies, alles heeft Glenn zelf gedaan.

    Ik vraag U, heel beleefd, om mij AUB een antwoord te geven over deze aanslepende toestand betreffende het penitentiair verlof van Glenn. Hieronder heb ik ter illustratie de tekst gezet over DIG, terug te vinden in het activiteitenverslag van het directoraat-generaal penitentiaire inrichtingen. Ik hoop dat U deze mail ook naar deze diensten kan doorsturen zodat ook zij weet hebben van deze zaak.

    Nog iets over de Dienst Individuele Gevallen (DIG):
    De Dienst Individuele Gevallen (DIG) formuleert voorstellen en neemt beslissingen betreffende de strafuitvoeringsmodaliteiten voor de veroordeelden, rekening houdend met het detentieplan.
    Zij voert deze taken uit met respect voor de belangen van de veroordeelden, het slachtoffer en de maatschappij en binnen de geest van een herstelgerichte detentie.
    De dienst is bevoegd voor oa de uitgangsvergunningen, de penitentiaire verloven en de strafopschortingen

    In afwachting van uw antwoord, teken ik,

    Met hoogachting

    Liesbeth Opsta (verloofde Glenn H.)
    ——————————————
    GEEN ANTWOORD

    Comment by kruitvat — April 19, 2011 @ 11:20 am | Reply

  5. Hans Meurisse, directeur-generaal van de Belgische gevangenissen, verbiedt toegang tot strafinstellingen

    ——

    Staatsraison

    Op 10 augustus 2010 werd Luk Vervaet, leraar Nederlands in de gevangenis van Sint-Gillis, op bevel van de directeur-generaal van de Belgische gevangenissen Hans Meurisse ‘om veiligheidsredenen’ de toegang tot alle strafinstellingen verboden. Deze maatregel, genomen zonder dat Vervaet ook maar één keer werd gehoord door Hans Meurisse of door andere verantwoordelijken, werd verder nooit gemotiveerd.

    Vervaet werkt al vijf jaar als gevangenisleraar Nederlands in dienst van de vzw Adeppi, wat staat voor: ‘ Atelier d’education permante pour personnes incarcerées ‘. Hij zet zich ook in voor de rechten van gedetineerden en klaagt geregeld de wantoestanden in Belgische gevangenissen aan. De beslissing van directeur-generaal Meurisse komt voor Vervaet feitelijk neer op een beroepsverbod. Het werkterrein van Adeppi is immers dat van de Belgische gevangenissen en bijgevolg heeft de vzw op vrij korte termijn geen andere keuze dan Vervaet te ontslaan.

    Daarom dagvaardde Vervaet de Belgische staat, in een poging om inzicht te krijgen in de klacht tegen hem. Want zijn advocate, die wettelijk wel toegang heeft tot het dossier, kreeg bladzijden 1 tot 3 ervan nooit te lezen. Kennelijk behoort de inhoud van die bladzijden tot het staatsgeheim.

    De Belgische overheid, in de persoon van minister van Justitie Stefaan De Clerck, steunde voor haar houding op de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen. Die wet bepaalt in de paragrafen 1 en 2 van artikel 4 dat de moti- veringsplicht niet van toepassing is indien de uitwendige veiligheid van de staat in het gedrang komt en de openbare orde dreigt te worden verstoord.

    Eind vorige week heeft de Brusselse rechtbank van eerste aanleg Vervaet ongelijk gegeven. Sterker nog: de leraar moet een schadevergoeding betalen aan de Belgische staat, die hem nochtans het meest fundamentele recht ontzegt: het recht te weten waarvan hij wordt beschuldigd.

    Hetzelfde overkwam in het verleden het echtpaar Nabil Sayadi en Patricia Vinck. De hulporganisatie waar Saya-di voor werkte, werd in 2003 door een onzichtbare hand in de Verenigde Staten aan Al-Qaeda gelinkt en kwam daardoor op een zwarte lijst, opgesteld voor de Verenigde Naties door een zogenaamd sanctiecomité.

    Hiermee werd Sayadi als terreurverdachte bestempeld. Met als gevolg dat de man en zijn gezin met vier kinderen van de ene op de andere dag zonder inkomen zaten en van de bijstand moesten leven.

    De Belgische staat heeft zich destijds neergelegd bij de beslissing van het sanctiecomité van de Verenigde Naties tegen haar eigen burgers. Sayadi kreeg nooit inzage van de aantijgingen, want de beraadslagingen van dat sanctiecomité zijn geheim.

    Ook geheim blijven de beschuldigingen tegen de Antwerpse imam Nordine Taouil die volgens Alain Winants, baas van de Staatsveiligheid, als ‘een extremistische moslim’ moet worden beschouwd. Dat de imam een scherp standpunt innam in het hoofddoekdebat is zijn politieke recht. Het volstaat zeker niet om hem van extremisme of van staatsgevaarlijke activiteiten te beschuldigen.

    Waar de chef van de Staatsveiligheid uiteindelijk zijn bewering op steunde, mochten de Belgen niet weten. Wij moeten, zo sprak minister De Clerck, de heer Winants op zijn woord geloven.

    Dat laatste valt wat moeilijk, gezien het redelijk indrukwekkende blunderboek van die Staatsveiligheid – die het ooit bestond een zangeresje geselecteerd voor het Eurovisiesongfestival van staatsgevaarlijke activiteiten te beschuldigen.

    Toch ging de organisatie Kind en Gezin meteen met de pink op de naad en trok de erkenning in van de vrouw van de imam, die tot dan op onbesproken wijze als onthaalmoeder werkte.

    Het beroepsverbod tegen Luk Vervaet, uitgesproken op grond van geheim gehouden elementen, komt neer op een regelrechte afrekening en op de broodroof van een man die de afgelopen jaren geen geheim maakte van de mensonwaardige omstandigheden die hij in de Belgische gevangenissen onder ogen kreeg.

    Als leraar Vervaet tijdens zijn gevangenisbezoeken ongeoorloofde, laat staan strafbare daden zou hebben gesteld, dan moet het gerecht hem met de feiten confronteren. Zo niet moet Luk Vervaet van elke verdenking worden gezuiverd en de mogelijkheid krijgen zijn beroep uit te oefenen.

    Een overheid die haar bestuurshandelingen tegenover haar burgers niet kan of wil motiveren, is onbetrouwbaar. Alleen schurkenstaten bedienen zich nog van de staatsraison om andersdenkenden het zwijgen op te leggen.

    door Rik Van Cauwelaert, directeur van het tijdschrift Knack
    http://knack.rnews.be/nl/actualiteit/opinie/blogs/rik-van-cauwelaert/staatsraison/opinie-1194702526795.htm

    Comment by kruitvat — April 19, 2011 @ 11:43 am | Reply

  6. Wordt het bezoekrecht van de gedetineerde en zijn familieleden op dezelfde manier afgeschaft als de manier waarop Luk Vervaet (zie voorgaand bericht) de toegang tot de gevangenissen werd geweigerd ? En zonder rekening te houden met de gevangeniswet (Wet Dupont) die zogezegd het bezoekrecht, het recht op briefwisseling en telefoon, het klachtrecht van de gedetineerde enzoverder regelde ? Gewoon op basis van pure willekeur dus ?

    Comment by kruitvat — April 19, 2011 @ 12:08 pm | Reply


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: